Een optimistisch 2012

Beste partijgenoten, vrienden en iedereen die de inwoners van Breda, Alphen Chaam en Baarle Nassau een warm en sociaal hart toedragen. Namens fractie en bestuur wens ik jullie allemaal een gezond, veilig en optimistisch Nieuwjaar toe.
Waarom optimistisch? Waar 2011 al een crisisjaar was, zal het in 2012 toch alleen nog maar erger worden? Bezuinigingen, stapeling van bezuinigingen, afbraak van sociale voorzieningen en van sociaal beleid dat gericht is op het versterken van de maatschappelijke samenhang? Een beleid waarvan de zwaksten in onze samenleving de dupe worden? Hoezo optimistisch?

Bij een nieuwjaarsreceptie hoort een korte terugblik op het afgelopen jaar. Dat kan zelfs met enige voldoening. De betrokkenheid van velen in de samenleving heb ik zien toenemen, zo ook binnen de afdeling. Door de grote belangstelling voor en enthousiaste deelname aan het afdelingsbestuur hebben we alle geplande activiteiten dit jaar kunnen uitvoeren. We hebben een nieuwe Klaproos ontwikkeld en een nieuwe website gelanceerd. We hebben enkele wijken bezocht en diverse bijeenkomsten georganiseerd voor en met leden. Helaas vertaalt deze betrokkenheid zich nog niet in toename van het aantal leden of in de peilingen.

Steeds meer mensen zien de gevolgen van de financiële en economische crisis in hun omgeving. Steeds meer mensen worden geraakt in beide betekenissen van het woord. Helaas heeft het huidige College van B&W nog altijd een groot aantal blinde vlekken.

De fractie probeert met man en macht om dit college tot bezinning te brengen, door hen te wijzen op situaties in de stad die echt gaan escaleren. Door het indienen van moties, door het voeren van debatten in raad en commissies en gesprekken in de stad. En daar gaan ze mee door. Het huurbeleid in Breda staat zelfs op de agenda van de Tweede Kamer.

De crisis is nog niet voorbij. Dat is voor niemand leuk, maar voor bepaalde groepen is dat rampzalig. Je baan kwijtraken, je kinderen en jezelf niet meer fatsoenlijk te eten kunnen geven. Of ziek worden, gehandicapt raken of zijn en aan den lijve ondervinden dat de regering je de voorzieningen en zorg gaat afnemen waarmee je het tot nu toe nog kan redden.

Meedoen op je werk , meedoen in je buurt, meedoen in de samenleving. Het is vreselijk om dat kwijt te raken. Het goede is dat steeds meer mensen hier oog voor krijgen. Meer mensen zien in hun omgeving dat levens ontwricht raken door de gevolgen van de crisis. Er ontstaat weer passie en compassie en strijdlust. Bij de mensen die geraakt worden door de crisis zie ik enerzijds boosheid en teleurstelling, anderzijds trots en kracht.

Die strijdlust, boosheid, teleurstelling, maar ook die trots en kracht… die zou ik bij de  PvdA wat meer willen zien. Ik ben blij dat we landelijk weer met constructieve  voorstellen komen en daarvoor de samenwerking opzoeken met andere linkse partijen. Doorgaan zoals het was … dat is geen optie.  We moeten terug naar onze waarden en ze vertalen naar deze tijd. Leren van het verleden en met vernieuwende voorstellen en oplossingen komen.

Ook de fractie werkt aan een plan, om  Breda weer beter in balans te brengen. Om in beeld te brengen waar het nu echt over gaat in de stad. Wat de werkelijke consequenties zijn van het gevoerde beleid. Dat het anders kan, zien we in andere steden waar de PvdA wel in het College zit. De PvdA maakt het verschil.

Ja, de fractie gaat door! Om een einde te maken aan de koude sanering van dit College van B&W, die van alles de kosten wel weet, maar geen oog heeft voor de waarde. De waarde van sociale samenhang en solidariteit. Een College dat zich niet kan of wil inleven in de situatie van personen en gezinnen zonder een fatsoenlijk inkomen; die problemen hebben met gezondheid, fysiek, psychisch of sociaal; die niet kunnen terugvallen op een netwerk of vangnet in hun familie of omgeving. Deze mensen waar de problemen zich opstapelen, nu aan hun lot overlaten leidt ertoe dat zij niet meer volwaardig kunnen meedoen in onze samenleving.

Hoe kil en afstandelijk is het om dan te roepen dat iedereen moet “werken naar vermogen” en dat er mensen zijn die dat niet willen… Ik zou alle beleidsmakers bij wie deze gedachten leven willen oproepen om eens uit het stadskantoor te komen en te kijken wat er werkelijk aan de hand is. Dan zullen zij ontdekken dat de meesten niet zielig en onwillig zijn, maar dat sommige mensen het helaas (nog) niet op eigen kracht kunnen. Hopelijk zullen zij dan ook inzien dat door het huidige gevoerde beleid het aantal mensen dat het zelfstandig niet redt, groter zal worden.

Niets blijft zoals het is. Dat is altijd zo geweest. Alleen wilden wij niet inzien dat het ook wel eens minder zou kunnen worden. We geloofden dat het alleen maar nog beter kon worden. We realiseerden ons onvoldoende dat het ook eens afgelopen kon zijn met de groei. We vonden dat we overal recht op hadden en dat “ze” de overheid onze problemen maar op moest lossen. Sterker nog: als er een probleem was, dan was dat in eerste instantie de schuld van de overheid, of van de organisatie, maar in ieder geval de schuld van een ander.

Laten we dit jaar een voorbeeld nemen aan mensen, die het moeilijk hebben, maar die de schuld niet bij die ander leggen. Mensen die zelf blijven knokken om er het beste van te maken. Die accepteren dat het is zoals het is en van daaruit verder gaan. Als ik kijk in onze eigen directe omgeving, dan zie ik Rein Welschen, die al jaren vecht tegen zijn ziekte, die geen medelijden wil en dat ook niet krijgt, die nog altijd geraadpleegd wordt, die wordt aangesproken wordt op wat hij kan. En ik zie Peter Voermans, onze secretaris die ondanks zijn handicap altijd vooraan staat als er iets voor de PvdA gedaan moet worden: altijd bij het canvassen, altijd op de vergadering en altijd bereikbaar. En ik zie Marja, die de kracht had om te stoppen als burgemeester van Gilze en Rijen omdat het echt te zwaar was, die nu elke ochtend als ze wakker wordt de opluchting voelt geen burgemeester te hoeven zijn. Zij voelt zich gesteund door alle kaarten, bloemen en brieven. Ook zie ik Jeanny, ons bestuurslid, die ondanks haar vele gezondheidsproblemen, steeds weer opkrabbelt; die als budgetcoach en als PvdA'er ervan geniet om anderen te steunen en te helpen. En niet te vergeten naar Chris van Faassen, de vrouw van 100 dokters, die jarenlang zonder enig cynisme, boosheid of rancune fantastische dingen heeft gedaan voor de gehandicapten in Breda en verre omgeving. Ik heb bewondering voor de kracht van mensen. En ook u kent vat wel een aantal van deze krachtige mensen in uw omgeving.

Mensen, die het niet makkelijk hebben, maar die sterk en vastberaden zijn om er het beste van te maken. Deze mensen verdienen waardering en als het nodig is zullen anderen om hen heen staan.  Wij PvdA-ers, willen ook die mensen steunen, die zelf niet zo’n netwerk zo’n vangnet hebben. De fractie zal als stadsbestuur ervoor zorgen dat mensen hulp krijgen als zij, ondanks hun inspanningen, de verantwoordelijkheid niet kunnen nemen. Mensen die gewoon hulp nodig hebben, waar de overheid omheen moet gaan staan. Als we zorgen dat de basis voor iedereen op orde is, kunnen mensen zich verder ontwikkelen en hun verantwoordelijkheid nemen (naar vermogen).

Laten we dit jaar ook zien dat het glas ook half vol is:
Laten we niet met verwijten komen, maar met constructieve voorstellen
Laten we niet alleen problemen benoemen, maar ook oplossingen aandragen
Laten we zien wat er wel is en niet treuren om wat er niet meer is.
Laten we genieten van onze vrijheid. Als de basis op orde is tenminste. Gebruik  de vrijheid om keuzen te kunnen maken.
Laten we elkaars sterke kanten zien, waarderen en benutten.
Laten we zien dat door hulp te vragen, we de ander de kans bieden ons te helpen
Laten we elkaar respecteren en blij zijn met iedereen die voor ons het leven de moeite waard maken.
Alles verandert; laten we niet vergeten te genieten van wat we hebben en laten we er samen een optimistiscb en sociaal  jaar van maken!